Εκτύπωση του άρθρου

CATHERINE STRISIK

 

Τρία ποιήματα
Από τη συλλογή της "Thousand-Cricket Song"

Μετάφραση: Βασιλική Ράπτη

 

1

Τύχη

Γεννημένη ωραία στην Καμπότζη, υπομένει
τον πατέρα της και τους  μεγάλους αδελφούς της
καθώς ναρκωμένη την βγάζουν
συχνά χωρίς εσώρουχο
σούρουπο στο δρόμο

Είναι η παρθένα που ενσαρκώνει ένα θρύλο
όπως η θεραπεία για το AIDS και την πείνα.

Επί μία εβδομάδα βλέπω
τα νεανικά της χέρια παραδομένα στον Χμερ
που την αφήνει για να πληρωθεί
από ξένους άνδρες.

Δυο χρόνια μετά, την σκέφτομαι
φορητός καθρέφτης,
ρωγμή της αναγνώρισης
ανάμεσα σε δυο κουλτούρες. Η Ωραία.


Fortune

Born pretty in Cambodia, she suffers
Her father and older brothers
As they drug then carry her
Often without underwear
To the roadside in late afternoon.

She is the virgin living the legend
As the cure for AIDS and hunger.

For one week I see her
Young hands reach for the Khmer
Who leaves her to be paid for
By foreign men.

Two years later, I think of her,
hand-held mirror,
its crack of recognition
between our cultures. Pretty.

2

Στα βάθη της Καμπότζης

Οι άγιες και οι παλαιές των ημερών
γυναίκες μασούν φύλλα από μπέτελνατ
και υφαίνουν ρούχα στον αργαλειό
το μεσημέρι
ενώ οι μοναχοί μαζεύουν
πρόσφορα μέσα από τις γαλαζό-
μαυρες ευλογίες τους.

Inside Cambodia

The holy and the old
Women chew betel nut
And weave cloth on looms
in the mid-morning
while the monks gather
alms through their black-
and-blue blessings.

 

3

Φυλακή Tuol Sleng 
 
Παρακαλώ πείτε πως κάθε κρανίο έχει φωνή
και όρεξη. Όταν πιέζω
το αυτί μου στα σαγόνια τους, καβούρια
 
κελύφη κι αποξηραμένο ρύζι πέφτουν.
Μετά, οι μυρωδιές τους καταφθάνουν:
λεμονόχορτο, κορίανδρος

φύλλα δυόσμου. Τώρα άδεια
η τροφή τους. Σύγκρυο
στο πάλαι ποτέ ζηλευτό αλάτι τους

και στα ζαχαρότευτλα. Παρακαλώ πείτε πως
κάθε κρανίο έχει φωνή. Τι μπορώ να κάνω
με σένα, ήχε μου, οι γλώσσες τους γδύνονται.


Tuol Sleng Prison1

Please say each skull has a voice
and an appetite. When I press
my ear to their jaws, crab
 
shells and dried rice drop out.
Then their smells rise to me:
lemongrass, coriander,
 
mint leaves. Now empty
their sustenance. Disquieted
their once envied salts
 
and palm sugar. Please say
each skull has a voice. What can I do
with you, my sound, their tongues undressing .

[1] “Tuol Sleng Prison” – now known as Tuol Sleng Genocide Museum, in Phnom Penh, capital of Cambodia. The site is a former high school which was used as Security Prison 21 (S21) by the Khmer Rouge regime where between 14,000 to 20,000 people were imprisoned, repeatedly tortured, and killed.

 

Εκτύπωση του άρθρου