Εκτύπωση του άρθρου

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΑΤΖΗΣ

Από το υπό έκδοση βιβλίο - ποίημα
«Πατρίδα των καιρών»

 

 


...Α, πόσα ποιήματα χρειάζονται
για να στεγάσω τους αδύναμους
πόσα παραμύθια, για να φύγουν
θεριά και δράκοντες αληθινοί

5.
Πώς σε κατάντησαν πατρίδα οι δημοκόποι,  πώς...
με περιούσιο λαό χωρίς περιουσία
σε εξαπάτησαν με ψεύτικα φτιασίδια
σε κλείσανε στα τείχη τους
σε αλωνίζουν οι προστάτες
κι έγινες η περήφανη εσύ
τώρα ζητιάνα των βαρβάρων
που της στερήσανε το φως
για να εισπράξουμε έστω αργά
πως δεν υπάρχει πιο μεγάλη ενοχή
από την ανοχή μας

6.
Νόμισες δεν είναι πόλεμος
γιατί δεν είδες αίματα και τραυματίες
όμως είδες εκείνους τους νεκρούς
σκυμμένους σε κάδους σκουπιδιών
καταμεσήμερο στο κέντρο της πόλης
ικέτες στα απορρίμματα μεγακαταστημάτων
τους πεινασμένους, τους εξάγγελους
νεκρούς να επαιτούν
τους είδες

Πόλεμος σου λέω, πόλεμος
χωρίς πυρομαχικά κι ομοβροντίες
στρατηγοί, τα γκρίζα κοστούμια
και τα κολλαριστά πουκάμισα
όπλα βαριά νέας γενιάς υπολογιστές
εξουσιάζοντες άθλιοι ευρωκυνηγοί
κινούν τα νήματα παράστασης σκιών
-  έχουν σκιά οι νεκροί; θα πεις -
για ποια κοινωνία να μιλήσουμε
για ποια παράσταση
εδώ υπάρχει πόλεμος
σκοτώνει τις ελπίδες σου
κι ακόμα δεν τον βλέπεις

15.
Πόσοι είναι οι φίλοι
οι γνωστοί πόσοι

ποτέ δε μετρηθήκαμε
είμαστε απασχολημένοι
κρίνοντας τους άλλους
για να νιώσουμε ισχυρότεροι

Και πες μου
θέλω να μάθω την αλήθεια
πόσα χρόνια μετά τι;

Θα μάθω κάποτε
αν είναι πολύ αργά;

Τελικά ήταν σωτήριοι
τόσοι πολλοί  μικροί θάνατοι;

...Αυτόν τον κόσμο φτιάξαμε;
Γι αυτόν αγωνιστήκαμε;
Πώς θα κοιτάξουμε στα μάτια τα παιδιά;

...Να ήξερες με πόσο
λίγη αγάπη
θα άλλαζε ο κόσμος


Γιώργος Δουατζής