Εκτύπωση του άρθρου

MEGALOU-SEFERIADI, LIA

ΛΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥ-ΣΕΦΕΡΙΑΔΗ

 

 

 

 

Δύο ποιήματα

 

ΔΕΗΣΗ ΜΕΣ  ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ

 

Κυλάει το αίμα
 από αιώνα σε αιώνα 
σκοντάφτει το έλεος 
στοιβάζονται τα σακιά του πόνου
με τα ίδια μας τα χέρια όλα ραμμένα.

Και δεν κατέχουμε
δεν γνωρίζουμε
δεν ξέρουμε 
δεν ηξεύρουμε 
δεν αντιλαμβανόμαστε 
δεν καταλαβαίνουμε
δεν κατανοούμε 
δεν εννοούμε
δεν μπορούμε
δεν ημπορούμε
δεν δυνάμεθα
δεν

Ελέησον
ελέησον τα φορτία του χρόνου
τα καταπλέοντα 
μεσ’ από τις διώρυγες του μίσους.

Ελέησον 
ημάς ελέησον 
που κιόλας αποπλέουμε
-το ίδιο ανέγνωροι όπως ήρθαμε-
κι ούτε ποτέ θα μάθουμε
γιατί πονούμε
γιατί μισούμε
γιατί ασίγαστα ποθούμε 
το χρυσακάνθινο στεφάνι της ζωής.                                                  

  έτος 2022                                                               

 

ΠΡΟΣΩΡΑΣ

Αέρινη κλωστή
μακάρια αιωρείται
στο φεγγαρόφωτο.
Ποτέ δεν φτάνει
εκεί που φύσηξε
ο πρώτος άνεμος. 
 Ενάντιους
δεν γνωρίζει
 ριπαίους
θυελλώδεις 
λαίλαπες.
Ούτε αν θα χαθεί
μέσα στο φως
ή μέσα στο σκοτάδι 
-αδιάφορο.
Εκείνη 
τώρα 
μακάρια αιωρείται
στο φεγγαρόφωτο.


Ημ/νία δημοσίευσης: 11 Σεπτεμβρίου 2022