ALESSANDRA CERMINARA

© Poeticanet 

 

 

Bacco e Arianna

Ho visto Bacco e Arianna
leggiadri danzare
la loro giovinezza.
E cupa sulla sponda del fiume
Thanatos aspettare.
Ma tutt’ intorno Amore
dagli occhi fanciulleschi
disegnando ampi giri
giocava,
ignaro del tempo.
E nella fitta rete di ricami
persino Thanatos
di nascosto
sorrideva.

 

Βάκχος και Αριάδνη

Biografia di una stella

Qui tra ispidi sterpi
stecchiti di ruvidi bronchi,
non sosta la luna a imbiancare
aperte distese, né all’avido occhio
si smaga di piani traslucidi
lo spazio infinito; da quest’atomo effuso
di Orione che chiamano mondo,
guardo il tuo brillare lontano,
Andromeda, che innocente espiasti
la colpa di Cassiopea tua madre
accanto a te pulsante e indecorosa, onde
tra pulviscoli stellari e vacue nebulose,
fieramente risplendi di te stessa
e della tua pura morte.
Tu per innata propensione o infusa
da Dio o natura risplendi
che null’altro saresti, se non ciò che sei,
stella; ma l’uomo signore di sé
sotto il peso di Libertà sua corona
si dibatte, nel crogiolo delle infinite
possibilità : mai sazio, sempre frattale,
senza volto né pace.
Chissà se anche tu provi pena del suo
vagare, del suo vano anelare
o se, intimamente irrorata di ignee correnti
ardi indifferente e di noi non ti curi.
E brucerai, finché l’incandescente
materia che ti nutre, deflagrando
bianca vampa effusa, di Gigante rossa
o Supernova prenderà la forma
o forse, collassando ingoierai te stessa
e lo spazio, in un orrendo vorticoso
baratro dove tutto è notte e oblio
e nulla mai riluce.
Mia Andromeda, forse tu sai
ché hai già vissuto, quale destino
ci attende, se la sfolgorante lucentezza
della stella o l’odiosa oscurità

del buco nero. Eppure, vedendoti pulsare così
nel quadrato di Pegaso, l’etere senza vento:
mite, benevola, casta, un presagio
soave mi attraversa e sento
che in te risiede il senso delle cose
e il mio; e forse, alla fine di questo
affannoso avvicendarsi di forme,
buco nero o stella bambina, ovunque
in qualunque stadio brillerai,
iridescente della tua seconda morte.

 

Βιογραφία ενός άστρου
 

Εδώ, ανάμεσα σε άγριους θάμνους
ξεραμένους από τραχείς βρόγχους,
δεν στέκει το φεγγάρι να λευκάνει
ανοιχτές εκτάσεις, ούτε στο άπληστο μάτι
ξεδιπλώνεται από διάφανες πεδιάδες
ο άπειρος χώρος· από αυτό το διάχυτο άτομο
του Ωρίωνα που κόσμο ονομάζουν,
βλέπω το μακρινό σου λαμπύρισμα,
Ανδρομέδα, που αθώα εξιλέωσες
το σφάλμα της Κασσιόπης, της μητέρας σου,
που πάλλεται πλάι σου άσεμνη και ανάρμοστη· έτσι,
ανάμεσα σε αστρικές σκόνες και κενά νεφελώματα,
υπερήφανα λάμπεις από τον ίδιο σου τον εαυτό
και από τον αγνό σου θάνατο.

Εσύ, από έμφυτη ροπή ή εμφυσημένη
από Θεό ή φύση, λάμπεις,
γιατί τίποτε άλλο δεν θα ήσουν
παρά αυτό που είσαι, άστρο· μα ο άνθρωπος, κύριος του εαυτού του,
κάτω από το βάρος της Ελευθερίας, του στέμματός του,
σπαράζει μέσα στο χωνευτήρι των άπειρων
δυνατοτήτων· ποτέ χορτάτος, πάντοτε φράκταλ,
χωρίς πρόσωπο και χωρίς ειρήνη.

Ποιος ξέρει αν κι εσύ πονάς για τη δική του
περιπλάνηση, για τη μάταιη λαχτάρα του,
ή αν, μυστικά ποτισμένη από πύρινα ρεύματα,
καις αδιάφορη και δεν νοιάζεσαι για εμάς.
Και θα καίγεσαι, ώσπου η πυρακτωμένη
ύλη που σε τρέφει, εκρήγνυται
σε λευκή διάχυτη φλόγα, μορφή
Ερυθρού Γίγαντα ή Υπερκαινοφανούς θα λάβει·
ή ίσως, καταρρέοντας, θα καταπιείς τον εαυτό σου
και τον χώρο, μέσα σε ένα φρικτό στροβιλιζόμενο
βάραθρο όπου όλα είναι νύχτα και λήθη
και τίποτε ποτέ δεν λάμπει.

Δική μου Ανδρομέδα, ίσως εσύ γνωρίζεις,
αφού ήδη έζησες, ποια μοίρα
μας περιμένει: αν η εκθαμβωτική λαμπρότητα
του άστρου ή το μισητό σκοτάδι
της μαύρης τρύπας. Κι όμως, βλέποντάς σε να πάλλεσαι έτσι
στο τετράγωνο του Πήγασου, μέσα στον άνευ ανέμου αιθέρα,
πράα, ευμενής, αγνή, μια γλυκιά
προφητεία με διαπερνά και νιώθω
πως μέσα σου κατοικεί το νόημα των πραγμάτων
και το δικό μου· και ίσως, στο τέλος αυτού του
αγωνιώδους διαδοχικού κύκλου μορφών,
μαύρη τρύπα ή παιδικό άστρο, οπουδήποτε,
σε όποιο στάδιο κι αν λάμπεις,
θα ιριδίζεις από τον δεύτερό σου θάνατο.

 

---