Εκτύπωση του άρθρου


Έξι ποιήματα

Μετάφραση Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ


They get so close so fast he can’t tell
the difference between his body parts
and hers. Nor can she. No light even squeezes
between. Their limbs twist and turn,
tightening into knots, the kind that break
enamel and spirit. The fable ends
when they disentangle and turn back
into the ones they were before they touched.


Ήρθαν τόσο κοντά, τόσο γρήγορα που εκείνος δεν βλέπει
τη διαφορά ανάμεσα στο δικό του
και το δικό της σώμα. Ούτε κείνη τη βλέπει. Φως κανένα
δεν πιέζεται αναμεσά τους. Τα μέλη τους τυλίγονται στριφογυρνάνε
γίνονται κόμποι σφιχτοί, σαν αυτούς που σπάνε
σμάλτο και μυαλό> Ο μύθος τελειώνει  όταν ξεμπλέκουν
κι επιστρέφουν σ’ αυτό που ήσαν πριν αγγιχτούν.

Abject Relations

When I shuffle things from one
place to another because I have
nothing else to do, or way too much,
it's time to check the time. But

I don't. Instead I keep doing what
I'm doing, following the path
of things doing what they do
after years of not being touched.

Εξευτελιστικές σχέσεις

Όταν κουβαλάω πράγματα από το ένα
μέρος στο άλλο είναι γιατί δεν έχω
τι άλλο να κάνω ή τόσα πολλά,
είναι ώρα να πάω να δω την ώρα. Όμως

δεν πάω. Εξακολουθώ να κάνω αυτό
που κάνω, ακολουθώντας το μονοπάτι
των πραγμάτων, κάνω αυτό που αυτά κάνουν
ύστερα από χρόνια που παραμένω ανέγγιχτος.

Grief Stage Sixty

As I lose people along the way,
some drop off gifts they forgot
to give when they lived
next door, or sat beside me.

It looks like they are floating
toward me; I watch and wait.
Clouds disperse. I welcome

whatever comes, even the quietly
descending trinkets of forgiveness.

Θλίψη Φάση Εξήντα

Όπως χάνω ανθρώπους στη πορεία
μερικοί αφήνουν να τους πέσουν δώρα που είχαν ξεχάσει
να δώσουν όσο ζούσαν
στη διπλανή πόρτα ή είχαν κάτσει κοντά μου

Είναι σαν να πλέουν
προς το μέρος μου. κοιτάω και περιμένω.
Τα σύννεφα σκορπίζουν. Καλωσορίζω

ό,τι και να 'ρθει, ακόμη
και μπιχλιμπίδια συγνώμης


I look back but mostly not;
whenever I do, a fierce wind
forces open my eyes and spits

twigs, pebbles, grains of sand
and other tiny hurtful things
at every exposed part of myself.

Today the clouds resemble loose
cobblestones, words in water,
floating farther and farther apart.


Κοιτάω πίσω αλλά σπάνια.
κάθε φορά που το κάνω, ένας άγριος άνεμος
μου ανοίγει με βία τα μάτια και φτύνει

κλαδιά, βότσαλα, κόκκους άμμου
και άλλα μικροσκοπικά αντικείμενα
που χτυπάνε κάθε εκτεθειμένο μέρος του εαυτού μας.

Σήμερα τα σύννεφα μοιάζουν με πλακάκια
στον αέρα κι οι λέξεις στο νερό
πλέουν όλο και πιο μακριά η μία από την άλλη..

Hot Potato

I hold the hot potato in my hands.
I squeeze until my fingers are red
and sweat beads on my forehead.

People wait for me to toss this
seething stupid object to someone.

I tend to keep things to myself.
Even the truth has feelings it has no
intention of sharing with anyone.

Ζεστή πατάτα

Κρατάω τη ζεστή πατάτα στα χέρια μου.
Τη στίβω ώσπου να κοκκινίσουν τα δάχτυλά μου
και του ιδρώτα οι σταγόνες λάμψουν σαν χάντρες στο μέτωπό μου

Οι άνθρωπο περιμένουν να πετάξω αυτό
το καυτό, ηλίθιο αντικείμενο σε κάποιον.

Τείνω να κρατάω τα πράγματα για τον εαυτό μου.
Ακόμη και η αλήθεια έχει αισθήματα
που δεν σκοπεύει να τα μοιραστεί με κανένα.


When I dig my heels
in too deep, I lose my footing,
my dignity too, until

someone props me up,
and loosens my stiff
resolve into a slump.

Let’s say I’m not
the kind who learns
quickly from experience;

the next time I behave
like this I won’t be
so fortunate. Plenty

disappear in quicksand,
ending midsentence,
leaving a legacy of awkward silences.


Όταν με τις πατούσες μου
σκάβω πολύ βαθιά, χάνω το βήμα μου
και μαζί την αξιοπρέπεια μου, ώσπου

κάποιος με σηκώνει
και χαλαρώνει τη σκληρή μου
απόφαση να σωριαστώ

Ας πούμε πως δεν είμαι
το είδος που γρήγορα
μαθαίνει από την πείρα του.

την επόμενη φορά που θα φερθώ
έτσι δεν θα είμαι
τόσο τυχερός. Πολλοί

εξαφανίζονται με την κινούμενη άμμο
μένει μισή η φράση
και μαζί μια κληρονομιά από αδέξιες σιωπές.

Ημ/νία δημοσίευσης: 3 Οκτωβρίου 2015