Εκτύπωση του άρθρου

MIHAI EMINESCU


Γλώσσα
[1]

Μετάφραση ΒΙΚΤΩΡ ΙΒΑΝΟΒΙΤΣ 

 

 Καιρός φεύγει και γυρνά,

όλα και παλιά και νέα·
ποια σωστά και ποια στραβά
διερωτήσου εσύ κι ερεύνα·
μην ελπίζεις, μη φοβού
φουσκονέρι της θαλάσσης·
όσα και να σε καλούν,
σπεύδε να τα προσπεράσεις. 

Πολλά από μπροστά περνούν,
πολλά μέσ’ στ’ αυτιά θα ηχήσουν.
Όλα ποιοι θα θυμηθούν;
Φείδου εσύ της ακοής σου,
κάνε πέρα και τραβήξου 
 - το είναι σου για συντροφιά -  
καθώς, με άσκοπους θορύβους,
καιρός φεύγει και γυρνά. 

Η ψυχρή σου ισορροπία
μην αφήσεις να χαθεί
με αντίτιμο μια ευτυχία
που για μια στιγμή διαρκεί,
κι έπειτα έχει πια σβήσει
η στιγμή σου η φευγαλέα.
Για όποιον θα την μελετήσει,
όλα και παλιά και νέα.

Σκέψου ότι είσαι θεατής
και θέατρο η οικουμένη,
κι αν ο ένας παίζει τρεις,
μαντεύεις πως ένας μένει·
κι είτε γελάει είτε κλαίει,
στη δική σου εσύ γωνιά
διασκεδάζεις όταν λέει
ποια σωστά και ποια στραβά.

Το μέλλον, το παρελθόν:
όψεις δυο κι ένα το φύλλο·
τέλος στην αρχή παρόν
για όποιον τα ερευνά με ζήλο·
ό,τι υπήρξε κι ό,τι υπάρξει,
τα’ χουμε εδώ, σωρευμένα:
ματαιότης που διδάσκει…
Διερωτήσου εσύ κι ερεύνα.

Πώς ν’ αλλάξουν οι αιτίες,
των πάντων αρχή και τέλος,
όταν, για χιλιετίες,
μπλέκονται δάκρυ και γέλως;
Ίδιο δράμα - πολλές μάσκες,
τρίλιες του ίδιου τραγουδιού.
Ξέροντας πως είναι απάτες,
μην ελπίζεις, μη φοβού. 

Μην ελπίζεις όταν δεις
ότι προηγούνται οι φαύλοι·
πάντα εσύ θα υποχωρείς
κι η βλακεία θα προελαύνει.
Όμως μη φοβού: μ’ αυτούς
εσύ πάλι θα γελάσεις·
είναι οι αγωνίες τους
φουσκονέρι της θαλάσσης.

Μια παγίδα ο κόσμος στήνει
με γλυκές φωνές σειρήνων,
που σε σέρνουν μέσ’ στη δίνη
για αλλαγή των θεατρίνων.  
Μείνε απ’ έξω εσύ· περπάτα
- οτιδήποτε κι αν πουν -
στη δικιά σου μόνο στράτα,
όσα και να σε καλούν.

Όχι συναναστροφές·
σώπα σαν ακούς να υβρίζουν.
Θα τους δώσεις συμβουλές,
όταν ξέρεις πόσο αξίζουν;
Ό,τι θέλει ας πει ο καθείς
κι ας περάσει όποιος περάσει…
Με τα εγκόσμια μη δεθείς,
σπεύδε να τα προσπεράσεις.                                                                                     

Σπεύδε να τα προσπεράσεις, 
όσα και να σε καλούν·
φουσκονέρι της θαλάσσης,
μην ελπίζεις, μη φοβού·
διερωτήσου εσύ κι ερεύνα
ποια σωστά και ποια στραβά·
όλα και παλιά και νέα:
καιρός φεύγει και γυρνά.


Δεκέμβριος 1883

Mihai Eminescu

Μετάφραση Βίκτωρ Ιβάνοβιτς



[1] Η «γλώσσα» είναι είδος της γνωμικής ποιήσεως, που αρχίζει υποχρεωτικά με μια στροφή αποτελούμενη από στίχους με αποφθεγματικό χαρακτήρα· οι υπόλοιπες στροφές σχολιάζουν, έναν-έναν, τους στίχους της πρώτης στροφής, ενώ η τελευταία επαναλαμβάνει τα αρχικά αποφθέγματα σε αντίστροφη σειρά (Σ.τ.μ.)