Nicolae Băciuț s-a născut la Chintelnic, la 10 decembrie 1956 și locuiește în Târgu-Mureș, România.
 

Studii: Universitatea Babeș-Bolyai, Cluj. Bursier Magazine Publishers of America, 1990. Studii masterale în administrație, la Universitatea Babeș-Bolyai. În prezent, Director General al Departamentului de Cultură și Patrimoniu Național, Târgu-Mureș. E membru al Uniunii Scriitorilor din România și al Uniunii Ziariștilor Profesioniști din România.
 

Poet, publicist, eseist, editor, are o personalitate polivalentă, cu multiple preocupări cultural-artistice, literare, publicistice, fiind antrenat mereu pe mai multe fronturi și este distinscu numeroase premii literare și culturale, titluri de Cetățean de Onoare, Diplome de excelență etc.
 

• Nominalizat pentru premiul Oscar în publicistică în 1991, de către Universitatea din Illinois (SUA).

• A fost distins cu premii ale unor reviste literare: Luceafărtul, România literară, Astra…

• Premii pentru volumele Memoria zăpezii, Nostalgii interzise, Casa cu idoli,
Curs și recurs, Babel după Babel, O istorie a literaturii române contemporane în interviuri, Anotimpul din colivie... 

• Premiul „Maria Ivănescu” pentru traducerea în colaborare cu Alina Cadariu a piesei de teatru Prieteni absenţi, de Alan Ayckbourn.

• Marele Premiu al Festivalului Internațional de Poezie „Nichita Stănescu”, 2013, președintele juriului acad. Eugen Simion 

• Premiul „Eminescu” la Festivalul Internaţional de Poezie „Mihai Eminescu”, 2016. Președintele Juriului acad. Mihai Cimpoi

• Premiul Special al Concursului Naţional de Creaţie Literară „Vasile Voiculescu", pentru  volumul de versuri „La taclale cu Dumnezeu”

• Premiul pentru publicistică al UZPR, 2018, 

• Marele Premiu la Festivalul Internațional „Grigore Vieru”, Chișinău, 2019, președintele juriului acad. Valeriu Matei.

• Premiul pentru publicistică, al UZPR , 2020

• Prix littéraires Naji Naaman (Liban), pentru întreaga operă, 2021

• Distins cu titlul de „Cetăţean de onoare al culturii”, de către Trustul de presă Ambasador, 2007,

• Cetăţean de onoare al oraşului Sărmaşu, 2009, al județului Bistrița-Nasăud, 2023, al municipiului Iași, 2024.

• Distins cu „Fibula de la Suseni”, de către Prefectura judeţului Mureş, cea mai înaltă distincţie a judeţului Mureş, 2013.

• Premiul pentru promovarea operei lui Nichita Stănescu, la Festrivalul Internațional de poezie „Nichita Stănescu”, 2025

Dintre titlurile cărților sale, poezie: Muzeul de iarnă, versuri, Ed. Dacia, 1986, Memoria zăpezii, versuri, Ed. Cartea Românească, 1989, Jocuri încrucişate, versuri pentru copii, 

Casa de editură Alpha, 1990, Nostalgii interzise, versuri, Ed. Columna, 1991, Casa cu idoli, versuri, Ed. Ambasador, 1996, Lina lumina, versuri pentru copii, Ed. Tipomur, 1999, ediţia a doua 2007, 

Editura Nico, Poduri de umbră, versuri, ediţie bilingvă română-maghiară, Ed. Tipomur, 2001, Manualul de ceară, versuri, Editura Academos, 2001, Solstiţiu la Echinox, poeme, Ed. Tipomur, 2002, Alb pe alb, 

poeme, Ed. Tipomur, 2003, Poemul Phoenix, Editura Nico, 2010, Poemul Phoenix, Editura Nico, 2010, Poeme verzi pe pereţi, Editura Nico, 2013, Despărţirea de înger, antologie, Editura Nico, 2014, 

latclale cu Dumnezeu, editura vatra veche, 2014,  Alfabetul unui alfabet, poeme pentru copii, Editura Vatra veche, 2017, Poduri de umbră/Shadow Bridges, poeme, ediție bilingvă, în traducere proprie, 

Editura Vatra veche 2019, Rondul de noapte/ Le rond de nuit, Poeme/ Poèmes. În franceză de Cristina-Rodica Mazâlu Editura Vatra veche 2021, Radical din doi, poeme Editura Vatra veche 2021, Să nu uit, 

antologie cu poeme în 7 limbi (română, greacă, engleză, italiană, spaniolă, turcă, franceză),, ediție revăzută și completată, Editura Nico, 2024,  Evadarea din vis, antologie, 2025, etc.

Publică O istorie a literaturii române contemporane în interviuri, vol.I, II, Editura Reîntregirea, 2005, singura lucrare de acest gen, din România.

A publicat numeroase volume de critică și istorie literară, a îngrijit zeci de ediții, a publicat la editura pe care o conduce, „Vatra veche” peste 4000 de titluri, din 1990.

Fondator al mai multor publicații literare. 

Conduce revistele lunare de cultură „Vatra veche” și „Cadran (jurnal mureșean)”

Poezia lui a fost tradusă în engleză, franceză, germană, maghiară, spaniolă, italiană, greacă, tătară, chineză, rusă, poloneză, rromanii, latină...

Despre cărțile lui au scris zeci de critici, din toate generațiile: de la Nicolae Manolescu la Eugen Simion.

A susținut zeci de recitaluri de poezie română și uniuversală.

 

 

Ο Nicolae Băciuț γεννήθηκε στο Chintelnic, στις 10 Δεκεμβρίου 1956, και ζει στο Târgu-Mureș της Ρουμανίας.
 

Σπουδές: Πανεπιστήμιο Babeș-Bolyai, Cluj. Υποτροφία Magazine Publishers of America, 1990. Μεταπτυχιακές σπουδές στη διοίκηση, στο Πανεπιστήμιο Babeș-Bolyai. Νυν, Γενικός Διευθυντής του Τμήματος Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς, Târgu-Mureş.

Είναι μέλος της Ένωσης Ρουμάνων Συγγραφέων και της Ένωσης Ρουμάνων Επαγγελματιών Δημοσιογράφων.
 

Ποιητής, δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος, εκδότης, είναι μια πολυσχιδής προσωπικότητα, με πολλαπλά πολιτιστικά-καλλιτεχνικά, λογοτεχνικά και δημοσιογραφικά ενδιαφέροντα, πάντα προσηλωμένος σε πολλά μέτωπα 

και είναι βραβευμένος με πολυάριθμα λογοτεχνικά και πολιτιστικά βραβεία και έχει τίτλους Επίτιμου Δημότη, Διπλώματα Αριστείας κ.λπ..
 

• Προτάθηκε για Όσκαρ δημοσιογραφίας το 1991, από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις (ΗΠΑ).

• Του απονεμήθηκαν βραβεία από λογοτεχνικά περιοδικά: Luceafărtul, România literară, Astra…

• Βραβεία για τους τόμους Memoria zăpezii/ Μνήμη του Χιονιού, Nostalgii interzise/ Απαγορευμένες Νοσταλγίες, Casa cu idoli /Το Σπίτι με τα Είδωλα, Curs și recurs/Ρέμα και ανάπλου, Babel după Babel/ Βαβέλ 

μετά τη Βαβέλ, O istorie a literaturii române contemporane în interviuri/ Ιστορία της Σύγχρονης Ρουμανικής Λογοτεχνίας σε Συνεντεύξεις, Anotimpul din colivie/ Η Εποχή στο Κλουβί... 

• Βραβείο «Maria Ivănescu» για τη μετάφραση σε συνεργασία με την Alina Cadariu της παράστασης Prieteni absenți/Απόντες φίλοι, του Alan Ayckbourn.

• Το Μεγάλο Βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ Ποίησης «Nichita Stănescu», 2013, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής ακαδ. Eugen Simion 

• Το Βραβείο «Eminescu» στο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης «Mihai Eminescu», 2016. Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής ακαδ. Mihai Cimpoi

• Ειδικό Βραβείο του Εθνικού Διαγωνισμού Λογοτεχνικής Δημιουργίας «Vasile Voiculescu», για την ποιητική ανθολογία „La taclale cu Dumnezeu/Κουβέντες με τον Θεό”

• Βραβείο UZPR για τη δημοσιογραφία, 2018, 

• Μεγάλο Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ «Grigore Vieru», Κισινάου, 2019, Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής ακαδ. Valeriu Matei.

• ραβείο Δημοσιογραφίας UZPR, 2020

• Prix littéraires Naji Naaman (Λίβανος), για το σύνολο του έργου του,, 2021

• πίτιμος Πολίτης Πολιτισμού, από το όμιλο ΜΜΕ Ambassador, 2007,

• Επίτιμος πολίτης της πόλης Sărmaşu, 2009, της κομητείας Bistrița-Nasăud, 2023, του Δήμου Iasi, 2024.

• Βραβεύτηκε με το "Fibula de la Suseni" από την επαρχία Mureș, την υψηλότερη διάκριση της κομητείας Mureş, 2013.

• Βραβείο για την προώθηση του έργου της Nichita Stănescu, στο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης "Nichita Stănescu", 2025.

 

Συγγραφέας άνω των 200 τόμων ποίησης, λογοτεχνικής κριτικής και ιστορίας, δημοσιογραφίας, μονογραφιών, λευκωμάτων κ.λπ., φημισμένος εκπρόσωπος της γενιάς του '80, είχε τη χαρά να σταθεί δίπλα στους Romulus Guga, Nicolae Steinhardt, Nichita Stănescu, Matei Vişniec, Ana Blandiana, Marin Sorescu, Augustin Buzura.

 

Σήμερα, ο Băciuţ χαράζει τη δική του πορεία στη λογοτεχνία. Είναι ένας άνθρωπος που αποπνέει πολιτισμό..
 

Ανάμεσα στους τίτλους των βιβλίων του, ποίηση: Muzeul de iarnă, ποιήματα, εκδ. Dacia, 1986, Memoria zăpezii, ποιήματα, εκδ. Cartea Românească, 1989, Jocuri încrucişate, ποιήματα για τα παιδιά, εκδ. Casa de editură Alpha, 1990, Nostalgii interzise, ποιήματα, εκδ. Columna, 1991, Casa cu idoli, ποιήματα, εκδ. Ambasador, 1996, Lina lumina, στίχοι για παιδι, Ed. Tipomur, 1999, Β’ έκδοση 2007, εκδ Nico, Poduri de umbră, ποιήματα, δίγλωσση ρουμανική-ουγγρική έκδοση, εκδ. Tipomur, 2001, Manualul de ceară, ποιήματα, εκδ Academos, 2001, Solstiţiu la Echinox, ποιήματα, εκδ. Tipomur, 2002, Alb pe alb, ποιήματα, εκδ. Tipomur, 2003, Poemul Phoenix, εκδ Nico, 2010, Poemul Phoenix, εκδ Nico, 2010, Poeme verzi pe pereţi, εκδ Nico, 2013, Despărţirea de înger, ανθολογία, εκδ Nico, 2014, la tclale cu Dumnezeu, εκδ vatra veche, 2014,  Alfabetul unui alfabet, ποιήματα για παιδιά, Εκδόσεις Vatra veche, 2017, Poduri de umbră/Shadow Bridges, ποιήματα, ediție bilingvă, în traducere proprie, 

εκδ. Vatra veche 2019, Rondul de noapte/ Le rond de nuit, Poeme/ Poèmes. Στα γαλλικά από την Cristina-Rodica Mazâlu εκδ. Vatra veche 2021, Radical din doi, ποιήματα, εκδ. Vatra veche 2021, Să nu uit, ποιητική ανθολογία σε 7 γλώσσες (ρουμανικά, ελληνικά, αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά, τουρκικά, γαλλικά), αναθεωρημένη και ολοκληρωμένη έκδοση, εκδ. Nico, 2024,  Evadarea din vis, ανθολογία, 2025, etc.

 

Δημοσιεύει μια «Ιστορία της Σύγχρονης Ρουμανικής Λογοτεχνίας σε συνεντεύξεις», τόμοι I, II, εκδ. Reîntregirea, 2005, το μοναδικό έργο αυτού του είδους στη Ρουμανία. Έχει δημοσιεύσει πολυάριθμους τόμους κριτικής και ιστορίας της λογοτεχνίας, έχει επιμεληθεί δεκάδες εκδόσεις και έχει δημοσιεύσει πάνω από 4.000 τίτλους στον εκδοτικό οίκο "Vatra veche" που διευθύνει 

από το 1990. Είναι Ιδρυτής αρκετών λογοτεχνικών εκδόσεων.

Διευθύνει τα μηνιαία πολιτιστικά περιοδικά „Vatra veche” και „Cadran (jurnal mureșean)”
 

Η ποίησή του έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ουγγρικά, ισπανικά, ιταλικά, ελληνικά, ταταρικά, κινέζικα, ρωσικά, πολωνικά, ρομανί, λατινικά...
 

Δεκάδες κριτικοί από όλες τις γενιές έχουν γράψει για τα βιβλία του: από τον Nicolae Manolescu μέχρι τον Eugen Simion.

Έχει παρουσιάσει δεκάδες ρεσιτάλ ρουμανικής και παγκόσμιας ποίησης.

 

  

  

 

N-am știut niciodată 

cât de scurtă  poate fi

o zi lungă,

în care trupul tău

stă întins la orizontală,

să i se caute

lipsuri, plusuri, frici, iubiri,

să vadă câte povești

au trecut prin trupul tău,

între tălpi și creștetul capului,

ca între Scylla și Caribda,

cum păianjeni mari

țes fire nevăzute

în care să se prindă,

ca într-o plasă de pescuit, 

visele tale,

ca să fie apoi vândute la tarabă,

la preț bun,

celor care consumă

rația lor de vise

ca pe o friptură rumenă.

 

Nu știu ce căutau în copilăria mea, 

nu mai lăsasem nimic acolo

pentru altădată.

Am luat cu mine totul,

am semănat pe drumuri vise,

care să răsară din loc în loc,

în alte vise,

ca un altoi.

 

Nu știu de ce pândeau să vadă 

cum iese din inima mea

cât un cântec,

ținut ca într-o teacă,

și nici nu știu de ce

în respirația mea 

căutau vietăți din alte lumi,

ca să confiște tot ce au adus cu ele.

 

Acum respir rar,

inima e un refugiat

care așteaptă și ea un pașaport,

pentru niciunde, 

pentru nicicând.

 

Ajunge doar să lăsăm 

lecția de anatomie,

să-și rupă filele,

până ce rămân doar cele albe, albe,

albe.

 

 

Ποτέ δεν ήξερα

πόσο σύντομη μπορεί να είναι 

μια μεγάλη μέρα,

όταν το σώμα σου

ξαπλώνει οριζόντια,

για να του ψάξουν

ελλείψεις, πλεονεκτήματα, φόβους, αγάπες,

για να δει πόσες ιστορίες

έχουν περάσει από το σώμα σου,

από τα πόδια μέχρι την κορυφή του κεφαλιού σου,

σαν ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη,

πως μεγάλες αράχνες

υφαίνουν αόρατα νήματα

για να πιάσουν,

σαν σε δίχτυ ψαρέματος,

τα όνειρά σου,

και στη συνέχεια να τα πουλήσουν στον πάγκο,

σε καλή τιμή,

σε εκείνους που καταναλώνουν

τη μερίδα των ονείρων τους

σαν τσιγαριστό ψητό.

 

Δεν ξέρω τι έψαχναν στα παιδικά μου χρόνια,

δεν είχα αφήσει τίποτα εκεί

για άλλη φορά.

Είχα πάρει μαζί μου τα πάντα,

έσπειρα όνειρα στους δρόμους,

που θα φύτρωναν από τόπο σε τόπο,

σε άλλα όνειρα,

σαν μόσχευμα.

 

Δεν ξέρω γιατί περίμεναν να δουν

πώς θα έβγαινε από τη καρδιά μου

σαν τραγούδι,

φυλαγμένο σαν σε θήκη,

και ούτε ξέρω γιατί

στην αναπνοή μου 

έψαχναν πλάσματα από άλλους κόσμους,

για να κατασχέσουν όλα όσα έφεραν μαζί τους.

 

Τώρα αναπνέω αργά,

η καρδιά είναι πρόσφυγας

που περιμένει κι αυτή διαβατήριο,

για το πουθενά,

για το ποτέ.

 

Φτάνει να αφήσουμε

το μάθημα ανατομίας,

να σκίσει τις σελίδες του,

μέχρι να μείνουν μόνο οι άσπρες, άσπρες,

άσπρες.

 

 

Stau si-mi privesc  sufletul,

Cum se zbate în salonul alb,

Ca un fluture în întuneric,

Căutând o lumină. 

 

Suflete al meu, suflete al meu,

Pe cine cauți?

Aici luminile nu au flacără, 

Nu-ți poți arde aripile,

Nu-ți pot încălzi 

Sufletul…

 

Dar, nu-i așa, suflete al meu,

Poate că ai și tu un suflet al tău?

Și încă îl mai cauți!?

 

 

 

Κάθομαι και κοιτάω την ψυχή μου,

Πώς αγωνίζεται στο λευκό σαλόνι,

Σαν πεταλούδα στο σκοτάδι,

Ψάχνοντας ένα φως.

 

Ψυχή μου, ψυχή μου,

Ποιον ψάχνεις;

Εδώ τα φώτα δεν έχουν φλόγα,

Δεν μπορείς να κάψεις τα φτερά σου,

Δεν μπορούν να ζεστάνουν 

Την ψυχή σου...

 

Αλλά, έτσι δεν είναι, ψυχή μου,

Ίσως έχεις κι εσύ μια δική σου ψυχή;

Και ακόμα την ψάχνεις!;

 

 

 

Ninge fără ninsoare, 

fulgi mari de poeme

plutesc lin,

căutându-și un loc

unde să se aștearnă – 

poate ajung la tine

și la tine și la tine… 

 

ținuți în palmă, se lipesc, 

intrând în sânge

ca niște cuvinte,

ca într-un râu fără maluri.

 

Riscul e major – 

depinde unde se opresc,

unde se adună în grămăjoare,

dezvoltând tot felul de afecțiuni;

dacă ți se localizează în talpă,

ai grijă cum calci,

că nu știi ce cuvinte poți strivi

ce cuvinte se sfarmă-n cioburi

în care te-ai putea răni;

 

dacă ți se adună în palmă,

ai grijă pe cine mângâi,

orice mângâiere costă

și nu ești totdeauna

gata să plătești;

 

Dacă rămân în ochi, 

fii atent la cine privești,

s-ar putea să-ți vadă cuvintele

ce nu au strălucire.

 

Vai, dacă stomacul tău 

s-ar umple de cuvinte, 

abține-te să digeri totul,

nu rămâne flămând,

lasă cuvinte și pentru trup.

 

Iar în plămâni, 

cuvintele fac balonașe,

care ți-ar putea ieși pe nări,

plutind în aer în derivă.

 

Când sângele din fulgi 

ajunge la inimă,

să-ți cauți de treabă,

e cea mai slabă, mai neputincioasă,

în fața cuvintelor,

și oricând poate ceda.

 

Niciun organ nu e ferit – 

depinde când îl vei pune la treabă,

dar, vezi, să nu-ți intre cuvintele

în suflet,

căci ți-l transformă în fulg,

care se va urca, încet, la ceruri.

 

Ninge fără ninsoare,

Fulgi de cuvinte,

Ninge fără anotimp.

 

 

Χιονίζει δίχως χιόνι,

μεγάλες νιφάδες ποιημάτων

επιπλέουν ομαλά,

ψάχνοντας ένα μέρος

για να ξαπλώσουν –

ίσως φτάσουν σε σένα

και σε σένα και σε σένα …

 

κρατημένες στην παλάμη, κολλάνε,

μπαίνοντας στο αίμα

σαν λέξεις,

σε ποτάμι χωρίς όχθες.

 

Ο κίνδυνος είναι μεγάλος –

εξαρτάται από το πού σταματούν,

πού μαζεύονται σε σωρούς,

αναπτύσσοντας κάθε είδους ασθένειες·

αν εισχωρούν στο πέλμα σου, 

πρόσεχε πώς πατάς,

γιατί δεν ξέρεις ποιες λέξεις μπορείς να συντρίψεις

ποιες λέξεις θα γίνουν θραύσματα

που θα μπορούσαν να σε πληγώσουν·

 

αν μαζευτούν στην παλάμη σου,

πρόσεχε ποιον χαϊδεύεις,

κάθε χάδι κοστίζει

και δεν είσαι πάντα

έτοιμος να πληρώσεις·

 

Αν μείνουν στα μάτια σου,

πρόσεχε ποιον κοιτάς,

μπορεί να δουν τα λόγια σου

που δεν έχουν λάμψη.

 

Αλίμονο, αν το στομάχι σου

γέμιζε με λόγια,

απέφυγε να χωνέψεις τα πάντα,

μην πεινάς,

άφησε λέξεις και για το σώμα.

 

Και στους πνεύμονές σου,

οι λέξεις κάνουν φυσαλίδες,

που μπορεί να βγουν από τα ρουθούνια σου,

αιωρούμενες στον αέρα σαν κύμα.

 

Όταν το αίμα στις νιφάδες

φτάσει στην καρδιά σου,

να βρεις κάτι να κάνεις,

είναι η πιο αδύναμη, η πιο ανίσχυρη,

μπροστά στις λέξεις,

και μπορεί να υποχωρήσει ανά πάσα στιγμή.

 

Κανένα όργανο δεν είναι απρόσβλητο –

εξαρτάται από το πότε το βάζεις σε λειτουργία,

αλλά κοίτα να μην μπουν τα λόγια σου

στην ψυχή σου,

γιατί τη μεταμορφώνουν σε νιφάδα,

που θα ανέβει αργά στους ουρανούς.

 

Χιονίζει χωρίς χιονόπτωση,

Νιφάδες λέξεων,

Χιονίζει χωρίς εποχή.

 

 

VIS COMUN

 

„Şi, totuşi, va mai fi nevoie de noi!” –

strigă cineva într-un târziu,

în toiul somnului,

în toiul cuvântului.

„Şi vom fi

fe-ri-ciţi!” –

silabisi un altul,

în timp ce în visul lui intră un cuvânt

care se dezbrăcă de veşminte.

Fiecare îşi luă partea lui;

sfâşiat, cuvântul plecă în alt vis

şi poate că acum,

chiar în secunda care ne desparte,

va ajunge la mine.

 

 

«Και όμως, θα μας χρειαστούν ακόμα!» – 

φωνάζει κάποιος τελικά,

μέσα στον ύπνο του,

μέσα στη λέξη του.

«Και θα είμαστε 

«ευ-τυ-χισ-με-νοι!» – 

συλλάβιζε ένας άλλος,  

ενώ στο όνειρό του μπαίνει μια λέξη

που βγάζει τα ρούχα της.

Ο καθένας πήρε το μερίδιό του·

σκισμένη, η λέξη πήγε σε ένα άλλο όνειρο 

και ίσως τώρα,

στο ίδιο δευτερόλεπτο που μας χωρίζει,

θα φτάσει σε μένα.

 

 

 

 

Atât de aproape de sentimente:

ele îţi cad de pe faţă

ca o mască.

Atât de aproape de lucruri:

ele îţi rănesc pielea,

sentimentele tale ascunse.

Atât de aproape de cuvinte:

le pipăi ochiul lor bulbucat

privind înspre tine.

Atât de aproape de cuvinte:

cămaşa lor nu te mai atinge,

nu-ţi mai ajunge

ca unui luptător.

Atât de aproape gloria.

 

 

 

Τόσο κοντά στα συναισθήματα:

πέφτουν από το πρόσωπό σου

σαν μάσκα.

Τόσο κοντά στα πράγματα:

πληγώνουν το δέρμα σου,

τα κρυμμένα σου συναισθήματα.

Τόσο κοντά στις λέξεις:

θωπεύω το διογκωμένο τους μάτι 

να σε κοιτάζει.

Τόσο κοντά στις λέξεις:

το πουκάμισό τους δεν σε αγγίζει πια,

δεν σου είναι αρκετό πια

σαν ενός μαχητή.

Τόσο κοντά η δόξα.

 

 

Spune tot despre tine, dezveleşte-te

până la carnea fragedă a buzelor,

până la cuvântul mărunt

rostogolindu-se pe plaja goală

unde îngenuncheate sentimente

nu-ţi mai aparţin.

Cine să le vindece,

cine să le dezlege de amintirea

pietrei,

de memoria lunecoasă

a nisipului,

de căderea frunzei ca o risipă?

Cine? Numai tu atingându-le

ca un gând, ca un ochi

ce nu se mai deschide.

Spune tot despre tine! Iartă!

La Cina cea de taină

o iluzie se ridică şi

pleacă.

 

 

 

Πες τα πάντα για τον εαυτό σου, αποκάλυψε τον εαυτό σου

μέχρι την τρυφερή σάρκα των χειλιών σου,

μέχρι τη μικρή λέξη

που κυλάει στην άδεια παραλία

όπου τα γονατιστά συναισθήματα

δεν σου ανήκουν πια.

Ποιος θα τα θεραπεύσει,

ποιος θα τα λύσει από τη μνήμη

της πέτρας,

από την ολισθηρή μνήμη

της άμμου,

από το φύλλο που πέφτει σαν σπατάλη;

Ποιος; Μόνο εσύ, που τα αγγίζεις

σαν σκέψη, σαν μάτι

που δεν ανοίγει πια.

Πες τα πάντα για τον εαυτό σου! Συγχώρεσε!

Στο Μυστικό Δείπνο

μια ψευδαίσθηση ανατέλλει και

φεύγει.