ROBERT ŞERBAN 

© Poeticanet 

 

 

 

 

ROBERT ŞERBAN (n. 1970) este scriitor și jurnalist, președintele Filialei Timișoara a Uniunii Scriitorilor din România, președintele Festivalului Internațional de Literatură de la Timișoara. Realizator și moderator al emisiunii culturale Piper pe limbă (TVR Timișoara și TVR 3), redactor al revistelor Orizont și Banatul Azi. 
A publicat 30 de cărți de beletristică, majoritatea de poezie, pentru care a primit mai multe premii literare.  Poeziile i-au apărut în antologii, publicații ori volume proprii în limbile germană, franceză, engleză, sârbă, maghiară, poloneză, cehă, spaniolă, italiană, olandeză, daneză, norvegiană, ebraică, suedeză, arabă, ucrainiană, idiș, portugheză etc. 

 
Ο ROBERT ŞERBAN (γεν. 1970) είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος, πρόεδρος του Παραρτήματος Τιμισοάρα της Ένωσης Συγγραφέων της Ρουμανίας, πρόεδρος του Διεθνούς Φεστιβάλ Λογοτεχνίας Τιμισοάρα. Παραγωγός και συντονιστής της πολιτιστικής εκπομπής Piper pe limbă/Πιπέρι στη γλώσσα (TVR Timișoara και TVR 3), συντάκτης των περιοδικών Orizont και Banatul Azi.
Εξέδωσε 30 βιβλία, κυρίως ποίησης, για τα οποία έλαβε πολλά λογοτεχνικά βραβεία.
Τα ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε ανθολογίες, εμπορικές εκδόσεις ή μη, στα γερμανικά, γαλλικά, αγγλικά, σερβικά, ουγγρικά, πολωνικά, τσέχικα, ισπανικά, ιταλικά, ολλανδικά, δανικά, νορβηγικά, εβραϊκά, σουηδικά, αραβικά, ουκρανικά, γίντις, πορτογαλικά κ.λπ. 

* Ο Robert Șerban μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας ποιητής του «σκληρού υπαρξιακού ρεαλισμού», του «τώρα». Τον χαρακτηρίζει:
Ωμή Ειλικρίνεια και Αμεσότητα: Δεν χρησιμοποιεί «στολίδια». Η γλώσσα του είναι καθημερινή, σχεδόν δημοσιογραφική (λόγω και της ιδιότητάς του), αλλά καταφέρνει να μετατρέπει το πεζό σε ποιητικό. Χρησιμοποιεί εικόνες από την καθημερινότητα (ένα πάρκινγκ, ένα προσφυγικό καμπ, μια σελίδα περιοδικού) για να μιλήσει για τα μεγαλύτερα ζητήματα: τον θάνατο, την επιβίωση, την υστεροφημία.
Τραγική Ειρωνεία και Κυνισμός: Υπάρχει συχνά μια δόση μαύρου χιούμορ. Αντιμετωπίζει τη μοίρα του καλλιτέχνη και του ανθρώπου με έναν σαρκασμό που δεν είναι όμως μηδενιστικός, αλλά μάλλον ένας τρόπος να αντέξει το παράλογο της ύπαρξης.
Μεταφυσική του «Μικρού»: Εντοπίζει το ιερό ή το τραγικό στις μικρές λεπτομέρειες (ένα κουλούρι που μοιράζεται μια κουρούνα, η γεύση της βροχής, το σχήμα ενός σώματος). Η ποίησή του είναι «σωματική» — μιλάει για δάχτυλα, πληγές, βυζιά, παπούτσια — αλλά πάντα για να αγγίξει την ψυχή.
Η Ποίηση ως «Αποτυχία» και Λύτρωση: Όπως είδαμε στις «Αδυναμίες», δεν θεωρεί την ποίηση παντοδύναμη (δεν γιατρεύει την ψωρίαση). Τη βλέπει ως κάτι που «γλιστράει σαν φίδι», κάτι φευγαλέο που όμως είναι απαραίτητο για να δώσει ρυθμό (ρίμα) στο χάος της ζωής.
Έχουμε κάνει επιλογή τεσσάρων ποιημάτων.
Το πρώτο ποίημα έχει έναν σκληρό ρεαλισμό.
Στο δεύτερο, η δύναμη κρύβεται στην απλότητα των κινήσεων.
Το τρίτο ποίημα έχει έναν υπέροχο ειρωνικό και κυνικό τόνο.
Το τέταρτο, είναι ένα πολύ βαθύ και δυνατό ποίημα. Εδώ ο ποιητής παίζει με τη ματαιότητα της τέχνης απέναντι στην ωμή πραγματικότητα.

 

 
MAI DEPARTE

uneori
încerci moartea cu degetul
dar nu ca pe o apă
să vezi dacă-i bună 
de scaldă 
ci ca pe vecinul de pat
dintr-o tabără de refugiați
să afli dacă a adormit
ca să-i poți fura încălțările
și să mergi
mai departe
 
ΠΙΟ ΠΕΡΑ 

μερικές φορές
δοκιμάζεις τον θάνατο με το δάχτυλο
αλλά όχι σαν να ήταν νερό
να δεις αν είναι καλό
για μπάνιο
παρά σαν τον διπλανό σου στο κρεβάτι
σε έναν καταυλισμό προσφύγων
να μάθεις αν αποκοιμήθηκε
για να μπορέσεις να του κλέψεις τα παπούτσια
και να πας
πιο πέρα
 
FABULĂ

într-o parcare de mașini
o cioară mănâncă dintr-o bucată de covrig
un șoarece se apropie
se tot apropie 
ezită mai face doi pași
pasărea se oprește din ciugulit și se uită la el
micuțul se-ntoarce repede și intră într-o gaură
cioara rupe cu ciocul din pâine
merge la locul unde șoarecele a dispărut 
lasă bucata acolo
se întoarce și își continuă masa

un om vede toate astea
și izbucnește în plâns

 
ΜΥΘΟΣ

σε χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων
μια κουρούνα τρώει ένα κομμάτι κουλούρι 
ένα ποντίκι πλησιάζει 
όλο και πλησιάζει
διστάζει, κάνει άλλα δύο βήματα
το πουλί σταματά να ραμφίζει και το κοιτάζει
ο μικρούλης στρίβει γρήγορα και μπαίνει σε μια τρύπα 
η κουρούνα κόβει με το ράμφος λίγο ψωμί 
πηγαίνει στο μέρος όπου χάθηκε το ποντίκι
αφήνει το κομμάτι εκεί
γυρίζει πίσω και συνεχίζει το γεύμα της

Ο άνθρωπος που τα βλέπει όλα αυτά
ξεσπά σε κλάματα

 
POSTERITATE
 

după ce mori
poate ajungi în colțul de jos
dintr-o pagină a vreunei reviste literare
dacă redactorul-șef sau adjunctul lui te-au cunoscut
și le-ai fost simpatic
câteva rânduri
ce-ți înșiră data intrării și-a ieșirii din uz
studiile
de-ai mers pe la școală
iar apoi cărțile
nu toate
nu-i spațiu
doar cele mai vechi
poate și cele mai bune
dacă e vară
și nu-s materiale
prinzi chiar loc de poză
dacă nu
nu
textul contează
totuși
ai fost scriitor
ce mama dracului
doar n-ai crede în tâmpenia aia cu imaginea
care face cât o mie de cuvinte

 
ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ

αφού πεθάνεις
ίσως καταλήξεις στην κάτω γωνία
μιας σελίδας λογοτεχνικού περιοδικού
αν ο αρχισυντάκτης ή ο αναπληρωτής του σε γνώριζαν
και σε συμπάθησαν
λίγες γραμμές που αραδιάζουν
ημερομηνία εισόδου και εξόδου σου από τη κυκλοφορία
τις σπουδές σου
αν πήγες σχολείο
κι έπειτα τα βιβλία
όχι όλα
δεν υπάρχει χώρος
μόνο τα πιο παλιά
ίσως και τα καλύτερα
αν είναι καλοκαίρι
και δεν υπάρχει ύλη
αποκτάς θέση ακόμα και για φωτό
αν όχι
όχι
το κείμενο μετράει
άλλωστε
ήσουν συγγραφέας
τι στο διάολο
δεν θα πίστευες εκείνη την αρλούμπα για την εικόνα
που αξίζει όσο χίλιες λέξεις;

 
ALTE NEPUTINȚE

poezia nu face gaură-n cer
nu-nmulţeşte laptele-n ţâţe 
nu deturnează meteoriții şi nu coclește argintăria
nu trece bătrânii strada
nu aprinde beculețe de Crăciun şi nu întinereşte vreo față
nu-ngheață apele nici măcar la mal 
nu schimbă cursul vreunei poteci
nu îmbunătățește calitatea somnului
nu lecuiește de psoriazis
nu goneşte turmele de porci
ce scurmă pământul până când
vor face o gaură-n el
prin care poezia se va strecura
ca un şarpe ce n-a muşcat niciodată pe nimeni
și va dispărea pentru totdeauna

 

 ΆΛΛΕΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ

η ποίηση δεν τρυπάει τον ουρανό
δεν πληθαίνει το γάλα στα βυζιά 
δεν εκτρέπει μετεωρίτες και δεν μαυρίζει τα ασημικά
δεν περνάει τους γέρους απέναντι στον δρόμο
δεν ανάβει λαμπάκια τα Χριστούγεννα και δεν ομορφαίνει κανένα πρόσωπο 
δεν παγώνει τα νερά ούτε καν στην όχθη
δεν αλλάζει την πορεία σε κανένα μονοπάτι
δεν βελτιώνει την ποιότητα του ύπνου
δεν γιατρεύει  την ψωρίαση 
δεν διώχνει τα κοπάδια των χοίρων
που ανασκάβουν τη γη μέχρι
να της ανοίξουν μια τρύπα
απ’ όπου η ποίηση θα γλιστρήσει 
σαν φίδι που δεν δάγκωσε ποτέ κανέναν
και θα χαθεί για πάντα