STEPHEN EDGAR (1951)
                                     

Μετάφραση: Γιώργος Δρίτσας
Επιμέλεια: Λιάνα Σακελλίου

© Poeticanet 

 

 

Ο Stephen Edgar είναι Αυστραλός ποιητής, συντάκτης και βιβλιοθηκονόμος· γεννήθηκε το 1951 στο Σίδνεϊ. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία και Αγγλική Φιλολογία  καθώς και Βιβλιοθηκονομία στο Πανεπιστήμιο της Τασμανίας. Είναι γνωστός για την αυστηρή προσήλωση σε φορμαλισμούς και σε θέματα όπως η καθημερινότητα, η μνήμη, στοιχεία της φύσης, η επιστήμη, ιστορικά ή προσωπικά στιγμιότυπα. 

Του έχουν απονεμηθεί βραβεία όπως το Harri Jones Memorial Prize, το Grace Leven Prize for Poetry, το Philip Hodgins Memorial Medal και πολλά William Baylebridge Memorial Prizes. 

Έχει εκδώσει δώδεκα συλλογές ποίησης, με πιο πρόσφατη την βραβευμένη ανθολογία The Strangest Place: New and Selected Poems. Άλλες ποιητικές συλλογές φέρουν τους εξής τίτλους: Queuing for the Mudd Club (1985), Lost in the Foreground (2003), Other Summers (2006), History of the Day (2009) και Eldershaw (2013).

 

Oswald Spengler Watches the Sunset 

The air is drenched with day, but one by one
           The flowers close on cue,
Obedient to the declining sun.
Forest and grasses, bush and leaf and stem,
They cannot move (and nor, you dream, can you);
           It is the wind that plays with them.
Only the little midges dancing still
           Against the evening move at will.

This tiny swarm still dancing on and on
           Like something in a net
Expanding and contracting, that late swan
Towing its wake, a solitary crow
Crossing the twilight in its silhouette,
           The fox proceeding sly and slow:
They are small worlds of purpose which infuse
           The world around with will to choose.

An animalcule in a drop of dew—
           And so diminutive
That if the human eye should look clear through
That globe there would be nothing there to see—
Although it only has a blink to live,
           Yet in the face of this is free;
The oak, in whose vast foliage this dot
           Hangs from a single leaf, is not.

 

Ο Oswald Spengler κοιτάει το ηλιοβασίλεμα

Ο ορίζοντας καταδύθηκε μέσα στο φως, μα ένα μετά τ’ άλλο
τ' άνθη υποκλίνονται με σκέρτσο, 
δείχνοντας την υπακοή τους στον δύοντα ήλιο. 
Δάσος και χλόη, θάμνοι κα φύλλα και βλαστοί, 
δεν μπορούν να κινηθούν (ονειρεύεσαι, ότι ούτε εσύ μπορείς)
είναι απλά ο άνεμος που παίζει μαζί τους.
Μόνο τα μικρά έντομα συνεχίζουν να χορεύουν, 
κινούμενα σε πείσμα του δειλινού.

Αυτό το μικροσκοπικό σμήνος, 
που εξακολουθεί να χορεύει και να χορεύει 
σαν κάτι τυλιγμένο σε δίχτυ,
που διαστέλλεται και συστέλλεται,
αυτός ο κύκνος που άργησε να ’ρθει
ρυμουλκώντας το κύμα του, 
ένα μοναχικό κοράκι
που διασχίζει το λυκόφως με τη σιλουέτα του,
η αλεπού που προχωρά πονηρά κι αργά:
είναι μικροί κόσμοι σκοπών που γεμίζουν
τον κόσμο γύρω τους με τη θέληση να διαλέξει.

Ένα μικρόβιο σε μια σταγόνα δροσιάς -
τόσο μικροσκοπικό
που αν ένα ανθρώπινο μάτι κοίταζε προσεχτικά μέσα
σ ’αυτή τη διάφανη σφαίρα, δεν θα ’βλεπε τίποτα -
αν κι έχει μονάχα μία στιγμή ζωής,
παρόλη τη μοίρα του αυτή, παραμένει ελεύθερο·
ενώ η βελανιδιά, στο πελώριο φύλλωμά της όπου
κρέμεται αυτή η απειροελάχιστη κουκίδα 
από ένα μόνο φύλλο, δεν υπάρχει.