© Poeticanet 

 

 

 

ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ
Δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή αν είχα αναφέρει ξανά εδώ αυτό τον διάλογο μεταξύ «φτασμένου» και εκκολαπτόμενου «ποιητή»: «Διαβάσατε το βιβλίο μου, Δάσκαλε;» «Ναι» «Είναι καλό;» «Όχι». «Είναι κακό;» «Όχι» «Τότε, τι είναι;» «Περιττό…» Το βρήκα εξαιρετικό χαρακτηρισμό που θα ταίριαζε γάντι στα ¾ της μηνιαίας παραγωγής μας σε ποιητικές συλλογές. Βεβαίως, το ότι ο «φτασμένος» ήταν ο Μαλακάσης (κύριε Μαλακάση / ποιος θα βρεθεί να μας δικάσει; - είχε αναρωτηθεί κάποτε ο Καρυωτάκης) μας βάζει σε περεταίρω σκέψεις… 

Μπα, κανένας δεν θα βρεθεί να μας δικάσει. Θα αθωωθούμε όλοι - είτε λόγω βαρεμάρας των όποιων δικαστών, είτε λόγω σύγκρουσης συμφερόντων είτε λόγω αναγνώρισης παμψηφεί του ελαφρυντικού στοιχείου του ακαταλόγιστου. 
Οπότε, ας μπούμε στο θέμα μας – δηλ. στη συνήθη γκρίνια. 

Η πανδημία της ποίησης στον τόπο μας καλά κρατεί (έχουμε πάντα καταιγισμό εκδόσεων ποιητικών συλλογών καθώς και ακαριαίων, άμα τη εμφανίσει, «παρουσιάσεων» οπουδήποτε: σε  καφέ, μπαράκια, πατάρια, υπόγεια, «εναλλακτικούς» χώρους, καθώς και «κριτικών» σε έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. Η πανδημία αυτή, που οφειλόταν παλιότερα στο (επίσης σε άνθιση) λειτούργημα των Ψυχαναλυτών και στα Εργαστήρια Δημιουργικής Γραφής και τώρα οφείλεται και στην εμπνευσμένη ΑΙ, αντιμετωπίζεται με διοργανώσεις Φεστιβάλ σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό, σε κάθε γειτονιά και υπερδοσολογίες Βραβείων.  
Τέλος πάντων, ας κάνουμε κι εμείς το ελάχιστο που μπορούμε. Είναι μόνο πέντε τα βιβλία που θα ανακρίνουμε σήμερα.   

Παυλίνα Παμπούδη

   

 

1 ΜΑΓΔΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ: Η ΡΑΦΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ εκδ. Τρι ενα 

ΕΡ: Τι λέει η δημιουργός για το πώς άρχισε να σας γράφει; 
ΑΠ: Δεν άντεξα πια να είμαι ο τοίχος. / Άφησα μια χαραμάδα / να περάσει φως. / Μπήκαν μέσα / τα πάντα. / Κι εγώ βγήκα έξω. 

ΕΡ: Σε ποιο συμπέρασμα κατέληξε;
ΑΠ: Η κλειδαριά δεν υπήρχε ποτέ / Μόνο ο φόβος 

ΕΡ:  Τι ανακαλύψατε και αποκαλύπτετε στον αναγνώστη;
ΑΠ: Η εξέγερση θα είναι θηλυκή. / Όχι γιατί γεννά / αλλά γιατί θυμάται

ΕΡ: Τι καταθέτετε ως «μανιφέστο» νεοφεμινισμού;
ΑΠ: Η γυναίκα είναι ρίζα / που ανασαίνει μες στην πέτρα

ΕΡ: Σας έχει γράψει με πάθος – σχεδόν με εμπάθεια. Σα να ήθελε να κλείσει λογαριασμούς αιώνων; Πώς λέει ότι νιώθει γι αυτό;
ΑΠ: Τώρα δεν ξέρω αν υπάρχω / ή αν είμαι μόνο ό,τι περίσσεψε.

Σχόλιο: Η Μάγδα Παπαδημητρίου Σαμοθράκη μιλά με στίχους απλούς, άμεσους, συντεθειμένους από  φράσεις καθημερινές. Με ηθελημένη σχεδόν αντιποιητική εκφορά των αυτονόητων νοημάτων τους, προκειμένου να περάσουν γυμνά και αφτιασίδωτα στον αναγνώστη.

   
2 ΠΕΤΡΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: …και η νύχτα κύλησε στο ρείθρο εκδ. Κέδρος

ΕΡ:  Πώς άρχισε να σας γράφει ο δημιουργός σας;
ΑΠ: Κάποτε θέλησα να γράψω ένα ποίημα / Για ό, τι με βασανίζει. (…) ένα ποίημα για την ηλικία των πραγμάτων (κάθε πρωί διαπραγματεύομαι την ηλικία μου)

ΕΡ: Τι πιστεύει γι αυτόν που γράφει;
ΑΠ: Άνθρωπος αναγκεμένος ο ποιητής.

ΕΡ: Είναι και για εκείνον η ποίηση «το καταφύγιο που φθονούμε»;
ΑΠ: Τι σημαίνει άραγε παγκόσμια ημέρα ποίησης δεν καταλαβαίνω. Τι γιορτάζουμε ή τι πενθούμε δεν ξέρω.

ΕΡ: Ποιο είναι το υλικό σας;
ΑΠ: ω νεότητα, αψεγάδιαστο μέλλον / ω νεότητα, αιώνιο παρόν.

ΕΡ: Τι πιστεύει ο δημιουργός σας για τους ποιητές;
ΑΠ: Τελευταίοι μείναμε, ν’ αναρωτιόμαστε πώς άραγε τελειώνει ο κόσμος. Ούτε φωτιά ούτε πάγος, ούτε πάταγος ούτε λυγμός.

Σχόλιο: Ο Πέτρος Μητρόπουλος μπαινοβγαίνει με άνεση στην ζωή, στα διαβάσματά του και στην ποίηση - ανάλαφρα περάσματα που αφήνουν ανάλαφρα αλλά ευδιάκριτα  ίχνη   

 

3 ΒΑΛΤΕΡ ΠΟΥΧΝΕΡ: Τα επταήμερα, εκδ. Γκοβόστη

ΕΡ: Τι είσαστε για τον δημιουργό σας;
ΑΠ: Ιδέες του αφρού με δυνατά πτερύγια

ΕΡ: Πώς «περιγράφει» την ύπαρξη και την χρηστικότητά σας;
ΑΠ: ένας καθρέφτης κοιτάζει / τον άλλο καθρέφτη / ισχυρότατος μαγνητισμός // ένας καθρέφτης σκεπάζει άλλον καθρέφτη / σύντηξη συντελειακή.

ΕΡ: Τι βλέπει και τον ταράζει και τον κάνει να γράφει ακατάσχετα;
ΑΠ: Η κρυφή ποίηση παντού παρούσα

ΕΡ: Τι πιστεύει για τον ρυθμό και την μουσική σας;
ΑΠ: οι ήχοι πιο σημαντικοί / από τις σημασίες. / Όπως στα παιδικά ρητά.

ΕΡ: Και για την «εικονοποιία» μέσα σας; 
ΑΠ: και η σκέψη χρειάζεται εικόνα / κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν 

Σχόλιο: Το «Τα επταήμερα» είναι η πιο πρόσφατη συλλογή του πολυγραφότατου Βάλτερ Πούχνερ – μάλλον μια από τις πιο πρόσφατες, καθώς εκδίδει 2-3 συλλογές τον χρόνο. Τι να πούμε; Αυτός ο αναγεννησιακός άνθρωπος, αστείρευτος σε ποιητικές σκέψεις, γράφει με τον ρυθμό που αναπνέει!  

4 ΝΙΚΟΣ Ι. ΤΖΩΡΤΖΗΣ: Αναψηλάφηση Γ΄ Εκδόσεις Κέδρος

ΕΡ: Πώς αντιμετωπίζει την ποιητική πράξη / διάπραξη ο δημιουργός σας;
ΑΠ: Ιδού εσύ λοιπόν / να σκύβεις και πάλι / πάνω στο νέο / παρθένο σου γραπτό / αυτό να αγωνίζεται / με κάθε του καινούργια // λέξη στο χαρτί / να γίνει πια / δικό σου ποίημα / - κι εσύ να μην μπορείς / να ολοκληρώσεις / τη σχέση σας. 

ΕΡ:  Και τι πιστεύει πως είναι ο ποιητής;
ΑΠ: Ποντοπόρος / (δια βίου) / στο ατελές //  και ναυαγός / (σπανίως) /στο τετελειωμένο. 
 
ΕΡ: Και τι πιστεύει για την ποίηση;
ΑΠ: Είθισται οι ποιητές / να ενταφιάζονται / στα ποιήματά τους / (…) / και να προσδοκούν / το: «δεύρο έξω» / του θαυματουργού / / αναγνώστη.

ΕΡ: Και τι για τα ποιήματα;
ΑΠ: διαμάντι πια κομμένο / που ο άνθρακας βαθιά του τείνει / και πάλι πέτρωμα να γίνει / και βαθιά στη γη του να θαφτεί.

ΕΡ: Τι εξήγηση δίνει στον αναγνώστη γι αυτό που προσπαθεί να κάνει;                     
ΑΠ: Θα καταδυθώ στο άγραφο μου εδώ / μήπως μπορέσεις εκεί / ν’ αναδυθείς στο γραπτό, ν’ αναπνεύσεις.

Σχόλιο: Ο Νίκος Τζώρτζης συνθέτει μια ποίηση που φαίνεται αυθόρμητη πλην έχει προκύψει από μεγάλη βάσανο. Την διανθίζουν ντοκουμέντα, ιστορικά ή ανιστόρητα, και  στον λυρισμό της εμπλέκονται στεγνά, αυστηρά ή και σατιρικά στοιχεία.

 
5 ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΡΣΗ: Ο χρόνος σε τίτλους  Εκδόσεις Ηριδανός

ΕΡ: Τι αναγκάζει τη δημιουργό σας να σας γράφει;
ΑΠ: Αλλιώς / Οφείλω να επιστρέψω / Τις πολλές μέρες / Που δεν χρησιμοποίησα 

ΕΡ:  Προειδοποιεί όμως τον αναγνώστη. Πώς;
ΑΠ: Μην προχωράτε στο επόμενο ποίημα / Έχει επικίνδυνη ολισθηρότητα / Δεν είναι βγαλμένο από τη ζωή / Δεν έχει μπέσα. Ούτε προγόνους

ΕΡ: Τι πιστεύει για τον ποιητή;
ΑΠ: Πώς λέγεται ο άνθρωπος / Όταν περισσεύει;

ΕΡ: Και τι για την ποιητική λειτουργία;
ΑΠ: Εργάτη μ’ έχουν οι λέξεις // Με διπλοβάρδιες και ξεροκόμματα.

ΕΡ: Γράφοντάς σας, θέλει να δηλώσει κάτι σημαντικό; 
ΑΠ: Τελικά / μ’ εντυπωσίασε η ζωή. / Δεν άφησε τίποτα όρθιο.

Σχόλιο: Η Μαρία Κούρση είναι μια ολιγογράφος σεμνή και τίμια ποιήτρια. Τεχνίτρα της  οικονομίας λόγου, εικονογραφεί την ιδέα της σχεδόν μονοκονδυλιά, και μπορεί να εκφράσει με τα ελάχιστα τα μέγιστα