ISSN: 3057-4668

Υποτίθεται πως ο πνευματικός κόσμος της χώρας γνωρίζει τη ματαιότητα της ζωής. Υποτίθεται πως για τους συγγραφείς η γραφή είναι τρόπος κάθαρσης της ψυχής, πως η σοφία είναι καλύτερη από τη δύναμη, πως η πνευματική ελευθερία και έκφραση είναι ο μόνος τρόπος να απαλλαχτούν από κάθε ιδεοληψία, και πως «Ἐὰν ὄφις τὴν γλῶσσαν δάκῃ, οὐδεμία σωτηρία τῷ κυρίῳ αὐτῆς».

Γιατί είναι σύντομη η ζωή και σε κάποια στιγμή «θα κοπεί το ασημένιο σχοινί, θα «θρυμματιστεί το δοχείο και θα συντριβεί ο τροχός σε πηγάδι». Και θα έπρεπε να γνωρίζουν οι πνευματικοί άνθρωποι πως τότε, θα τους είναι τελείως αδιάφορο για όσα ακολουθήσουν για αυτούς και...το έργο τους.

Παρόλα αυτά «κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας».

Ναρκισσισμός, Ιδεοληψίες, διαπλοκή, ζήλια, μίσος, συνωμοσιολογία, εξουσιομανία αποτελούν τα χαρακτηριστικά της πνευματικής ζωής του τόπου με αποτέλεσμα ένας μολυσμένος άνεμος να δηλητηριάζει την ατμόσφαιρα και η τοξικότητα να καταστρέφει τις στιγμές μας.

Σωματεία ταγμένα στην υπεράσπιση της πνευματικής ελευθερίας και έκφρασης, μας υποδουλώνουν με τις πολιτικές επιδιώξεις που- έμμεσα ή άμεσα, θελητά ή αθέλητα -υπηρετούν την προσωπική ή οικογενειακή ιστορία των μελών της ηγεσίας τους, και τις εμμονές τους. Παρερμηνεύουν τα άρθρα των καταστατικών τους και εφευρίσκουν μεθόδους για να τοποθετηθούν σε θέματα που δεν έχουν σχέση με τους σκοπούς τους, με αποτέλεσμα να διχάζουν αντί να ενώνουν τα μέλη τους στον μοναδικό σκοπό της ύπαρξής τους, που είναι η προστασία των δημιουργών, η ανάδειξη του έργου τους και η προάσπιση της ελευθερίας του λόγου.

Ο λάκκος με τα φίδια είναι ανοιχτός. Ας προσέξουμε να μην πέσουμε μέσα.

Ιωσήφ Βεντούρας 

© Poeticanet