Εκτύπωση του άρθρου

τεύχος 33 Νοέμβριος 2018 - Poeticanet. Περιοδικό για την ποίηση και τη λογοτεχνία.

SCRIPTORIUM

 

Αν η ποιητική λειτουργία είναι μια υποστατική και προσευχητική ανάγκη για “διαρκή απόσβεση του εγώ” τότε ο ποιητής αναζητά την κένωση του προσώπου του, μέσα στις λέξεις του. Και αν το ποίημα είναι αληθινό, τότε φανερώνει ψηφίδες του κοινού αληθινού ανθρώπινου προσώπου. “Της ημετέρας φύσεως”. “Επειδή πιστεύω ότι τα ποιήματα και η τέχνη της ποιήσεως είναι άνωθεν δωρεά, τάλαντο το οποίο δεν πρέπει να θάψει κάποιος στη γη αλλά να το κοινωνήσει με τους συνανθρώπους του γι΄ αυτό ακριβώς το λόγο θεωρώ ότι η ποιητική μου εργασία στο βαθμό που είναι τέτοια δεν είναι ατομικό μου κατόρθωμα”, έγραφε ο T.S.Eliot. Στο αληθινό ποίημα υπάρχει πάντοτε η μέγιστη δυνατή ανθρωπίνως ταύτιση των λέξεων και των πραγμάτων. Ανοίγει έναν ορίζοντα στον οποίο όλοι βλέπουμε την προσωπική μας αλήθεια. Εγγράφεται μέσα μας και το ξαναδιαβάζει συνεχώς η μνήμη μας, διότι στη μορφή του βρίσκει ενδιαίτημα γαλήνης. Γι αυτό το λόγο άλλωστε ένα ποίημα περασμένων αιώνων ή άλλης εποχής διαβάζεται στο εκάστοτε σήμερα αστράφτοντας ως ολότμητη σημασία με πληρότητα νοήματος.

Όπως δεν μπορεί να είναι κανείς ζωγράφος, εάν δεν γνωρίζει, με σπουδή και κόπο να σχεδιάζει, έτσι δεν μπορεί να είναι και Ποιητής, εάν δεν γνωρίζει την τέχνη του μέτρου, και την Παράδοση της προσωδίας, ειδικώς σε μια γλώσσα όπως η δική μας, με την ιλιγγιώδη Ποιητική Παράδοση, σε όλες τις φάσεις της- σπουδάζοντας την στην Ποιητική μας παρακαταθήκη. Η ποιητική διαμόρφωση «της Τέχνης η περιοχή» του καθενός στηρίζεται σε δύο θεμέλια: στην προσωπική αναζήτηση σημείων πνευματικής αναφοράς για τον βίο, δηλαδή στην αναζήτηση μιάς αλήθειας οριστικής  (για να θυμηθούμε τον Ταρκόφσκι), και στη συνομιλία με προγενέστερους και σύγχρονους ποιητές. Η λυρική παράδοση της νεώτερης ελληνικής γλώσσας είναι ενιαία ,παρότι πολυμέτωπη και πρωτεϊκή και παρά τις  αναπόφευκτες και αναγκαίες τομές, τις αναιρέσεις και τις ανανεώσεις, τις αναγκαίες πατροκτονίες. Η ενότητά της έγκειται ακριβώς σε αυτήν την διαλεκτική πορεία.

Δημήτρης Κοσμόπουλος

Εκτύπωση του άρθρου