Εκτύπωση του άρθρου

MICHEL THION
 

 

 


 

O Michel Thion γεννήθηκε το 1947 στη Γαλλία. Ασχολείται με τη μουσική και την ποίηση. 
Έχει εργαστεί σαν κριτικός μουσικής  στα εβδομαδιαία περιοδικά Révolution , Monde de la MusiqueLettres Françaises.

Μερικά από τα βιβλία του :

Ils riaient avec leur bouche, éd. Cheyne, 2001 (poésie).
Traité du silence, peintures d'Anne Weulersse, éd. Voix d'encre, 2004 (poésie).
Le dit du sablier, peintures d'Anne Weulersse, éd. Voix d'encre, 2006 (poésie).
Le lieu d'être, peintures d'Anne Weulersse, éd. Castells, 2006 (poésie).
Le pays où les enfants rêvent de mourir, photographies de Frédéric le Junter, éd. Castells, 2007 (roman).
Une fleur sur la neige, illustrations Anne Weulersse, éd. Voix d'encre, 2008 (poésie).
Le récit du monde, éd. Color gang, 2010 (poésie).
Origami : poèmes à déplier, éd. Color Gang, 2010 (poésie).
Traité du silence, éd. Color Gang, 2011 (poésie).
 

Ο ΚΑΝΑΓΙΑΣ

Απόδοση στα Ελληνικά: Ιωσήφ Βεντούρας
 

Δεν θα είναι η χρονιά των λυπημένων παιδιών.
Το μέλλον έρχεται στην αναλαμπή  της τρεμάμενης γλώσσας μας.
Θα εξαφανιστούν οι γρατσουνιές των  παντοτινά ανήσυχων,  οι λάτρεις του κανόνα, θα λιθοβολήσουμε τους πληκτικούς με σάπια σύκα.
Οι νεκρές φράσεις θα πέσουν όπως γέρικα λέπια, σκουπίδια νεκρών σκέψεων.
Είναι η άνοιξη της εκφοράς του λόγου που σαν χαρούμενο συμβάν θα εκραγεί.
Δεν θα είναι η χρονιά των δύσθυμων παρατηρητών, των   ευτραφών θησαυριστών, των σαρκαστών του τρόμου.
Δεν θα περιμένουμε πια

Αυτό που πρόκειται να έρθει
Εμείς θα το φτιάξουμε, με τα χέρια μας.
Η απελπισία μας είναι το όπλο που οι τύραννοι θα μπορούσαν  να χρησιμοποιούν για να μας χειρίζονται,
ε λοιπόν θα τη στεγνώσουμε στον ήλιο και θα τη μεταμορφώσουμε σε φωτιά χαράς.
Δεν θα είναι η χρονιά όπου το  μέλλον θα χάνεται στο παρελθόν, πληγωμένο θανατηφόρα, αλλοιωμένο, πικρό, βασανισμένο.

Θα σχεδιάσουμε τον κόσμο σαν ένα τραγούδι της πίστας,

για να τον δημιουργήσουμε,

για να υπάρξει,

Ο κόσμος μας στον οποίον θα ζήσουμε

Βέπουμε τον κόσμο

Τον καταλαβαίνουμε

Τα γέλια μας είναι οι ενέργειές μας για να τον αλλάξουμε.

Δεν θα αφήσουμε τους ηλίθιους άπληστους να μας οδηγήσουν στην αυτοκτονία.
Η ζωή θα ξεπεταχτεί από τους δρόμους που ακολουθούμε.

Τέλειωσε η βασιλεία των πεθαμένων διαβατών , των ρητόρων της κενότητας, των συνδαιτυμόνων της  μιζέριας, των μαυραγοριτών της δημόσιας ευαισθησίας, των επικριτών που διαβιούν στο κλιμακοστάσιο των πεθαμένων, η βασιλεία σας έχει τελειώσει  διότι εμείς γράφουμε το τέλος.

Θα σχεδιάσουμε τη βασιλεία αυτών που δεν θέλουν να βασιλέψουν, των ανυπότακτων, των θεριστών της απειθαρχίας, των ερωτευμένων, των αδιάφορων στις παρελάσεις, εκείνων που σφυρίζουν αδιάφοροι, αυτή τη χρονιά θα γράψουμε τη χαρούμενη χρονιά του κανάγια.

LA CANAILLE

Ce ne sera pas l’année des enfants tristes.

Nous verrons l’à venir à la lueur vacillante de notre vivante langue.

Il y aura disparition des érafleurs, des toujours inquiets, effacement des normopathes, on lapidera les ennuyeux avec des figues molles.

Les paroles mortes tomberont comme de vielles écailles, épluchures de pensées nécrosées.

C’est le printemps du langage qui explose comme un joyeux attentat.

Ce ne sera pas l’année des regardeurs moroses, des amasseurs boursouflés, des ricaneurs de l’horreur.

Nous avons fini d’attendre

Ce qui vient

Nous le fabriquerons de nos mains.

Notre désespoir serait une arme que les tyranneaux pourraient sans cesse braquer sur nous, alors nous le ferons sécher au soleil pour en faire un feu de joie.

Ce ne sera pas l’année où l’avenir gît dans le passé, blessé à mort, déformé, aigri, tordu.

Nous écrirons le monde comme un nouveau chant des pistes,

pour le créer,

pour qu’il existe,

Notre monde où nous aurons lieu d’être.

Nous voyons le monde

Nous le comprenons

Nos rires sont des actes pour le transformer.

Nous ne laisserons pas les idiots avares nous suicider.

La vie se répandra par les chemins que nous parcourrons.

Il est fini le règne des morts qui marchent, des parleurs de vide, des mangeurs de misère, des tripoteurs de la sensiblerie publique, des censeurs qui vivent dans l’escalier des morts, votre règne est fini car nous en écrivons la fin.

Nous écrirons le règne de ceux qui ne veulent pas régner, les insoumis, les semeurs d’indiscipline, les amoureux, les regardeurs en l’air pendant les défilés, les siffloteurs, cette année nous écrirons le règne joyeux de la canaille.